Jestem psychologiem i psychoterapeutką systemową w trakcie certyfikacji. Prowadzę psychoterapię indywidualną, par i rodzin. Ukończyłam psychologię na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a swoje kwalifikacje podnoszę poprzez pięcioletnie szkolenie psychoterapeutyczne we Wrocławskim Instytucie Psychoterapii. Mam także przygotowanie pedagogiczne i doświadczenie w pracy w szkole oraz w obszarze pomocy społecznej.

Jak pracuję?
Bliskie są mi nurt systemowy i integracyjny. Oznacza to, że patrzę na trudność nie tylko
przez pryzmat jednej osoby, ale także relacji, w których funkcjonuje — w rodzinie, związku
czy innych ważnych kontekstach życia. Wspólnie przyglądamy się wzorcom, które mogły
kształtować się przez lata, czasem nawet przez pokolenia. Pomocnym narzędziem w tej
pracy bywa genogram, który pozwala lepiej zrozumieć powtarzające się schematy i ich
znaczenie dla obecnej sytuacji.
W terapii ważne jest dla mnie stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której można zatrzymać
się, nazwać to, co trudne, i poszukać nowych sposobów radzenia sobie. Pracuję zgodnie z
Kodeksem Etyczno-Zawodowym Psychologa, a swoją pracę regularnie poddaję superwizji.

Z kim pracuję?
Prowadzę:
– psychoterapię indywidualną osób dorosłych
– terapię par

Oferuję również konsultacje rodzicielskie — dla osób, które mierzą się z trudnościami
wychowawczymi, czują bezradność lub chcą wprowadzić więcej spójności i konsekwencji w
relacji z dzieckiem.

Jak wygląda początek współpracy?
Proces terapeutyczny rozpoczynamy od kilku spotkań konsultacyjnych. To czas, w którym
wspólnie przyglądamy się zgłaszanym trudnościom i zastanawiamy się, jaka forma pracy
będzie najbardziej pomocna.
Możesz też sprawdzić, czy to podejście i sposób pracy są dla Ciebie odpowiednie — bo
dobra relacja terapeutyczna jest jednym z kluczowych elementów zmiany.

Z jakimi trudnościami możesz się do mnie zgłosić?
W swojej pracy wspieram osoby, które doświadczają m.in.:
– trudności w relacjach (w związkach, rodzinie, w kontaktach z innymi),
– częstych konfliktów, napięcia lub poczucia niezrozumienia,
– kryzysów życiowych (np. rozstanie, zmiany życiowe, utrata),
– poczucia przeciążenia, stresu i trudności w radzeniu sobie z emocjami,
– powtarzających się schematów w relacjach, które trudno przerwać,
– trudności w budowaniu bliskości lub stawianiu granic.

W pracy z rodzicami towarzyszę w sytuacjach takich jak:
– trudności wychowawcze i poczucie bezradności,
– problemy z konsekwencją i stawianiem granic,
– napięcia w relacji z dzieckiem lub nastolatkiem,
– zachowania dziecka, które budzą niepokój lub są trudne do zrozumienia.